Niemcy oszczędzili natomiast Karaimów, uznając, że „pod względem rasowym” nie zaliczają się oni do narodu żydowskiego.

Geneza thumb|Mieszkańcy żydowskiego rejonu narodowego Freidorf. Rok 1926 Jicchak Arad podaje, że w okresie poprzedzającym niemiecką inwazję na Półwyspie Krymskim zamieszkiwało około 65 tys. Żydów. W szacunkach tych ujmuje zarówno Żydów aszkenazyjskich, jak i Krymczaków, których liczba sięgała 7 tys. Dodatkowo Krym zamieszkiwało około 6,5 tys. Karaimów.

W latach 20. XX wieku Krym, w tym zwłaszcza jego północna część, stał się obszarem żydowskiego osadnictwa. Było ono pochodną polityki władz ZSRR, które wspierały projekty „produktywizacji” Żydów poprzez ich osadzanie na roli. W 1931 roku na Krymie istniały 32 żydowskie sielsowiety oraz dwa żydowskie rejony narodowe – Larindorf i Freidorf (ob. Kriestjanowka i Nowosiołowskoje). Mimo że projekty osadnicze zostały po pewnym czasie zaniechane, przyczyniły się do wzrostu nastrojów antysemickich na Krymie. Żydów oskarżano bowiem o odbieranie autochtonom najlepszych ziem uprawnych, a ponadto wśród Tatarów zrodziły się podejrzenia, że kolonizacja ma na celu pozbawienie Krymu tatarskiego charakteru. thumb|Otto Ohlendorf, dowódca Einsatzgruppe D W czasie II wojny światowej Krym stał się polem zaciekłych zmagań między Wehrmachtem a Armią Czerwoną.