W raporcie z 1 września tegoż roku generalny komisarz Litwy Theodor Adrian von Renteln stwierdził – bazując na ustaleniach specjalnego zespołu niemieckich ekspertów – że Karaimi są ludem pochodzenia tatarsko-tureckiego, stąd „pod względem rasowym” nie powinni być uznawani za Żydów. Do tych samych konkluzji naziści doszli ponownie w 1942 roku, po zapoznaniu się z dokumentami dostarczonymi przez żydowskich historyków z Warszawy, Wilna i Lwowa. W przypadku Krymu wzięli także pod uwagę fakt, że Karaimi byli uznawani przez Tatarów krymskich za pobratymców. W konsekwencji Karaimi uniknęli losu, który spotkał tamtejszą społeczność żydowską.

Inaczej potoczyły się losy Krymczaków. Hitlerowscy „eksperci do spraw rasy” uznali bowiem, że są oni potomkami włoskich Żydów, którzy w XVII wieku wyemigrowali na Krym i przejęli tam język oraz obyczaje Tatarów. W rezultacie poddano ich eksterminacji na równi z Żydami aszkenazyjskimi.