W liczbie tej Jicchak Arad uwzględnia Krymczaków, a także około 5 tys. uchodźców z Besarabii i terenów południowej Ukrainy.
Na okupowanym Krymie utworzono zaledwie cztery getta i obozy zbiorcze dla Żydów. Znajdowały się one w Ałuszcie, Dżankoju, Jałcie i Wojkowstadt. W pozostałych miejscowościach funkcjonariusze SD i Sicherheitspolizei przeprowadzali akcje eksterminacyjne bez etapu pośredniego w postaci gettoizacji. Co najwyżej w niektórych miejscowościach – przede wszystkim w Teodozji i Eupatorii – zgromadzono Żydów w prowizorycznych punktach zbornych, zamierzając w ten sposób usprawnić proces eksterminacji. Funkcjonowały one jednak nie dłużej niż kilka dni.
Niemiecka polityka wobec Krymczaków i Karaimów Po zajęciu Krymu niemieckie władze okupacyjne stanęły przed dylematem, czy Krymczacy i Karaimi powinni zostać „pod względem rasowym” uznani za Żydów.
Przypadek tych ostatnich był rozpatrywany w III Rzeszy jeszcze przed wybuchem II wojny światowej, aczkolwiek bez jednoznacznych konkluzji. Kolejny raz zajęto się nim latem 1941 roku, po zajęciu przez Wehrmacht terenów Litwy.