MacAskill i inni rozważali w tym kontekście projekty instytucji, które lepiej mogłyby odpowiadać na potrzeby przyszłych pokoleń, jak np. specjalne panele obywatelskie.
Długa Refleksja Według Orda i MacAskilla, jednym z długofalowych celów ludzkości powinien być stan Długiej Refleksji, tzn. „stabilny stan świata, w którym ludzkość jest chroniona od katastrofy i ma możliwość refleksji i debaty nad naturą dobrego życia, a także wypracowania zasad najlepszego społeczeństwa.” Podobne sugestie można znaleźć w pismach Jonathana Schella i Nicka Bostroma. Ord sugeruje, że cel osiągnięcia stanu Długiej Refleksji może stanowić wspólną płaszczyznę dla wielu niekompatybilnych wizji długofalowej ludzkiej przyszłości, np. dotyczących kolonizacji kosmosu czy transhumanizmu.
Podstawy filozoficzne Argumenty na rzecz longtermizmu wywodzą się z różnych tradycji moralnych. Według utylitaryzmu, naszym moralnym obowiązkiem jest zwiększenie sumy dobrostanu odczuwających jednostek. Bostrom zwraca uwagę, że w ciągu czasu, który ludzkości został na Ziemi może istnieć jeszcze 1016 szczęśliwych ludzi, a więc – z utylitarystycznego punktu widzenia – spodziewana wartość obniżenia ryzyka egzystencjalnej katastrofy o jedną milionową jednego procenta jest sto razy większa niż wartość ocalenia jednego miliona ludzi.