Pozytywny wpływ na długofalową przyszłość może być też kwestią priorytetową według konsekwencjalistów, ponieważ przyszłość zawiera ogromny potencjał na typy dóbr niezwiązane z dobrostanem, jak np. piękno, dobro i wiedza.
Toby Ord zwraca uwagę na deontologiczne argumenty na rzecz obniżenia ryzyka egzystencjalnego:
mamy dług wobec przeszłości, który możemy spłacić tylko przez przekazanie przyszłym pokoleniom dóbr kultury, nauki i sprawiedliwych instytucji; bezpośrednie zagrożenie wygnięciem odebrałoby sens wielu obecnym projektom w zakresie sztuki, nauki, medycyny czy polityki; los ludzkości może mieć kosmiczne znaczenie, o ile inteligentne życie jest rzadkie we wszechświecie, na co może wskazywać paradoks Fermiego; zbiorowe leckeważenie ryzyka egzystencjalnego może być też oznaką braku cywilizacyjnej cnoty roztropności, a więc czymś moralnie nieodpowiednim z punktu widzenia etyki cnót.
Roman Krznaric sugeruje, że większa troska o długofalową przyszłość ludzkości jest moralnie wskazana, ponieważ byłaby rezultatem sprawiedliwego porozumienia za międzypokoleniową zasłoną niewiedzy, a ponadto jest odpowiednią reakcją na moralnie niewłaściwą postawę dominacji obecnego pokolenia nad przyszłymi.