W badaniach nad językiem i sprawiedliwością mobilnościową opisuje się, że polityki i wybory transportowe mogą generować formy dyskryminacji przez utrwalanie sztywnych tożsamości „kierowców”, „rowerzystów” i „pieszych” oraz przez normalizowanie systemu mobilności opartego na dominacji samochodu. Ten nurt łączy dyskryminację rowerzystów z szerszym pojęciem sprawiedliwości w dostępie do mobilności, przestrzeni publicznej i bezpieczeństwa.

W publicystyce rowerowej częstym przykładem nierównego traktowania jest znak lub komunikat nakazujący rowerzystom zejście z roweru. Christian Wolmar zwracał uwagę na asymetrię takiego rozwiązania: kierowcy samochodów nie są proszeni o wysiadanie i pchanie samochodu, gdy na ich drodze pojawia się przeszkoda, natomiast wobec rowerzystów podobny komunikat bywa stosowany jako sposób organizacji ruchu. W polskiej debacie podobne sytuacje były opisywane jako „rowerowa dezintegracja”, gdy nowa droga dla rowerów kończyła się przedwcześnie, a rowerzystom nakazywano przeprowadzenie roweru na dalszym odcinku.