Standardy projektowania infrastruktury rowerowej za podstawowe cechy sieci uznają spójność, bezpośredniość, bezpieczeństwo, komfort i atrakcyjność; naruszenie tych cech obniża użyteczność roweru jako środka codziennego transportu.
Brak bezpiecznych i adekwatnych dróg rowerowych jest wskazywany w polskiej publicystyce jako przykład dyskryminacji, gdy nowa lub przebudowana infrastruktura drogowa nie zapewnia rowerzystom porównywalnej obsługi komunikacyjnej. W takim ujęciu dyskryminacja nie polega wyłącznie na braku infrastruktury, lecz na nierównym standardzie: dla samochodów zapewnia się ciągłość i przejezdność, natomiast rowerzystom oferuje się odcinki fragmentaryczne, objazdy, odcinki piesze albo rozwiązania wymagające dodatkowego wysiłku.
Nakazy zejścia z roweru mały|Tablica informująca rowerzystów o konieczności przeprowadzenia roweru i kontynuacji trasy po 50 metrach. Nakazy typu „rowerzysto, zejdź z roweru”, „prowadź rower”, „przeprowadź rower” albo „cyclists dismount” są interpretowane jako przejaw nierównego traktowania wtedy, gdy zastępują rozwiązanie projektowe umożliwiające dalszą jazdę. W takim przypadku rowerzysta traci status kierującego pojazdem i zostaje potraktowany jak pieszy prowadzący przedmiot.