1904 w Braniewie, uznana za zmarłą podczas exodusu 30 stycznia 1945 w Tolkmicku), w 1931 roku urodziła im się pierwsza córka. Od 1934 do 1940 Hanns Radau pracował jako nauczyciel w Rheydt. W tym czasie powstały jego pierwsze drewniane rzeźby. Od 1940 do 1945 był zatrudniony jako nauczyciel w Gdyni. Od 1943 służył jako żołnierz, a w 1945 podczas wycofywania się do Szlezwiku-Holsztynu dostał się do niewoli angielskiej, skąd w tym samym roku został zwolniony do Itzehoe w Szlezwiku-Holsztynie. Pracował tam od 1946 do 1960 jako nauczyciel i wicedyrektor (od 1953) w szkole podstawowej i wznowił działalność rzeźbiarską. W 1945 był członkiem założycielem Stowarzyszenia Artystów w Steinburgu. W 1950 ożenił się po raz drugi, z Inge Plagmann (ur. 1919 w Itzehoe), w 1951 urodziła mu się druga córka. Lata pracy w Itzehoe charakteryzowały się intensywną pracą, zarówno zawodową, jak i artystyczną. Zmarł 18 grudnia 1960 w Itzehoe po ciężkiej chorobieSteinburger Geschichte: Hanns RadauSchleswig-Holsteinische Landesbibliothek (Hg.) BioLex Digital Biographisches Lexikon für Schleswig-Holstein und Lübeck Wachholtz Verlag, Kiel/Hamburg Veröffentlicht: Juni 2020.