Architektura budynku Budynek został zaprojektowany na planie litery „L”, jako dwukondygnacyjny budynek nakryty dwuspadowym dachem od strony ulicy Druckiego-Lubeckiego i mansardowym od pl. Muzealnego. Budynek zaprojektowano ściśle według potrzeb loży masońskiej, z pomieszczeniami o specjalnym przeznaczeniu i funkcji. W północno-wschodniej części budynku, na poziomie piwnicy zaprojektowano wielką Salę Rady III Stopnia (Festsaal). Nad nią umieszczono tzw. Świątynię (Tempel) – miejsce spotkań członków loży. Zaprojektowano ją w formie pomieszczenia podwyższonego o kondygnację mezzanina wyniesioną ponad poziom parteru i z emporą organową. Sala była pierwotnie niemal pozbawiona otworów okiennych (z wyjątkiem małych okienek); w skrajnym narożniku znajdowało się boczne wejście. Na mezzanie umieszczono salę klubową i garderobę. Na parterze, w tej części, znajdowały się również pomieszczenia restauracji i kawiarni. Główne wejście do budynku znajdowało się od strony pl. Muzealnego. Zaraz za drzwiami umieszczono szatnię oraz westybul, z którego wielkie schody prowadziły na kolejne kondygnacje. W południowo-zachodniej części budynku, na I piętrze zaprojektowano dużą aulę, również podwyższoną o kondygnację mezzanina. W tej ostatniej ulokowano kuchnię, spiżarnię i pokoje dla personelu.