Emilia przechowywała dokumenty i pieczęci Rządu Narodowego. Kiedy w Wigilię 1862 Emilia została aresztowana i uwięziona w Cytadeli, a potem zesłana do Wiatki, córki nadal działały w ruchu niepodległościowym. Były oparciem dla głównych dowodzących powstaniem, działały jako kurierki, aprowizowały więźniów Cytadeli oraz zsyłanych za udział w konspiracji, były przy śmierci najbliższych, których skazano na śmierć: oddały „ostatnie posługi” Józefowi Piotrowskiemu i Janowi Jeziorańskiemu. Dwie starsze Heurichówny podzieliły los matki: wielokrotnie przesłuchiwane na Pawiaku, więzione w Cytadeli, wreszcie zostały zesłane do Wiatki. Wyrok zmieniono na 2 lata pobytu w Prenach. Trafiły tam w 1866.

Za namową córek Emilii udało się uciec. Ukryła się w zaborze pruskim. Przebywała tam do 1872. Po powrocie do Warszawy założyła sklep bławatny.

Została pochowana na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Warszawie.