W 1918 niemiecka cenzura wojskowa pozwoliła na druk Wspomnień matki i córki z powstania 1863 r. Tekst to przeplatające się relacje Emilii Heurich i jej córki Teodory Kiślańskiej opisujące insurekcję styczniową oraz kolejne lata. W tekście Emilia wraca pamięcią do powstania listopadowego i emigracji popowstaniowej (z kraju wyjechali jej bracia), a nawet wcześniejszych wydarzeń, które przywołuje za opowieściami matki, np. rzeź Pragi. Pamiętnik powstał z inicjatywy Emilii. Celem piszących było uczczenie pamięci najbliższych, w tym sióstr i kuzynów, którzy zmarli, a uczestniczyli w działalności niepodległościowej. W 2023 ukazała się rozszerzona wersja Wspomnień matki i córki z powstania 1863 r. opracowana przez Lidię Michalską-Brachę i Emila Noińskiego na podstawie wcześniej nieznanego rękopisu z Centralnego Państwowego Historycznego Archiwum Ukrainy we Lwowie.
Upamiętnienie Studio Luteraneum przy Parafii Ewangelicko-Augsburskiej Świętej Trójcy w Warszawie opracowało Wspomnienia matki i córki z powstania 1863 r. w formie audiobooka dostępnego online. W 2013 Archiwum Państwowe w Warszawie przygotowało wystawę pt. „A myśmy – wtedy – nie mogli być inni”. Wybrane obrazy dnia powszedniego pewnej warszawskiej rodziny w okresie Powstania Styczniowego.