Zygmunt Konarzewski (ur. 17 października 1920 we Włocławku, zm. 13 października 1993 w Warszawie) – dr inż. architekt, docent Politechniki Warszawskiej.
Życiorys Syn Antoniego i Salomei. W 1938 ukończył gimnazjum i otrzymał maturę. W 1938 został powołany do służby wojskowej w Podchorążówce Rezerwy Artylerii w Zambrowie. W lipcu 1939 został przydzielony na praktykę do I PALU w Wilnie, z którym przeszedł całą kampanię wrześniową. 27 września 1939 dostał się do niewoli niemieckiej w czasie bitwy pod wsią Antonówka – woj. lubelskie. W pierwszych dniach października 1939 uciekł z transportu jenieckiego i wrócił do Włocławka, skąd w 1940 został wraz z rodzicami wysiedlony na teren „Generalnej Guberni”. W 1941 rozpoczął studia na tajnych kompletach wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Brał czynny udział w tajnym nauczaniu jako asystent prof. Stefana Bryły. W marcu 1942 wstąpił w szeregi Armii Krajowej. Współpracował z grupą artyleryjską „Granat” /pułk AK-„Baszta”. Z tym zgrupowaniem brał udział w walkach przez całe Powstanie Warszawskie (do 27.09.44) na terenie Mokotowa, Sadyby, Czerniakowa i Lasów Kabackich. W początkach września lekko ranny. W ostatnich dniach Powstania został przedstawiony do odznaczenia Krzyżem Walecznych, ale rozkaz z nadaniem nie dotarł ze Śródmieścia przed kapitulacją Mokotowa.