Po powstaniu był jeńcem obozu Sandbostel – Stalag XD (nr. jeniecki 224610). Gdy w kwietniu 1945 obóz w Sandbostel został ewakuowany, dostał się do obozu etapowego w Lubece /Oflag XC. Obóz ten został wyzwolony przez wojska alianckie w dniu 2 maja 1945 r.
Po powrocie do kraju w listopadzie 1945 przeniósł się z Włocławka do Warszawy i od marca 1946 kontynuował studia wyższe będąc w dalszym ciągu asystentem na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1950 uzyskał dyplom magistra inżyniera. Pracując ciągle na Politechnice Warszawskiej w 1965 uzyskał stopień doktora nauk technicznych, a w 1970 został mianowany docentem.
W swojej 40-letniej karierze zawodowej na Politechnice Warszawskiej był kierownikiem Zakładu Statyki Sieci Elektroenergetycznych na Wydziale Elektrycznym PW oraz przez kilka lat pełnił obowiązki zastępcy dziekana na studiach wieczorowych i zaocznych. Dodatkowo pracował w Instytucie Techniki Budowlanej, a później jako projektant i weryfikator projektów konstrukcyjnych. Był głównym specjalistą zagadnień konstrukcji wsporczych w „Energoprojekcie” oraz członkiem różnych stowarzyszeń, w tym międzynarodowego stowarzyszenia CIGRE. Był projektantem, głównym specjalistą, weryfikatorem, konsultantem, ekspertem konstrukcji stalowych i żelbetu.