Po ponownym wyborze na stanowisko premiera w 1972 r. jego rząd przyjął po raz pierwszy całościową koncepcję polityki ochrony środowiska i ogłosił rok 1973 Rokiem ochrony środowiska, a w 1976 r. Badenia-Wirtembergia jako pierwszy kraj związkowy uchwaliła ustawę o ochronie przyrody, której celem było przejście od ochrony przyrody do aktywnej ochrony przyrody. W obliczu kryzysu naftowego z 1973 r. ogłosił plany przyspieszonej rozbudowy energetyki jądrowej, które wywołały ostry sprzeciw strony społecznej i w efekcie budowa elektrowni atomowej w Wyhl am Kaiserstuhl została opóźniona i dopiero po katastrofie w Czarnobylu jego następca Lothar Späth ogłosił zakończenie kontrowersyjnego projektu. W wyborach landowych z 1976 r. udało mu się ponownie poprawić wynik CDU w głosowaniu z 52,9% do 56,7%. W następnych latach był czasem rozważany jako następca Waltera Scheela na stanowisku prezydenta federalnego, ale w wyborach na wiceprzewodniczących federalnej CDU w 1977 r. zajął drugie miejsce, a powodem był jego konfrontacyjny kurs wobec Wolnych Demokratów, którzy byli partnerami koalicyjnymi CDU w kilku landach. Od tego czasu przestał być wymieniany w gronie kandydatów na prezydenta Niemiec.