Po samobójstwie w 1977 r. terrorystów Andreasa Baadera, Gudrun Ensslin i Jana-Carla Raspe w więzieniu Stuttgart-Stammheim rząd Filbingera pogrążył się w głębokim kryzysie, gdyż w trakcie śledztwa ujawniono poważne błędy w zabezpieczeniach i zaniedbania, wobec czego Filbinger, który zawsze podkreślał znaczenie bezpieczeństwa i porządku, zaczął być wzywany do dymisji. W 1978 r. pisarz Rolf Hochhuth ujawnił fakty dotyczące jego pracy jako sędziego marynarki wojennej, czym wywołał publiczną debatę na temat przeszłości Filbingera. Wkrótce potem wyszło na jaw, że Filbinger brał udział w wydaniu wyroku śmierci za dezercję w styczniu 1945 roku. Mimo że wielokrotnie publicznie zapewniał, że był to jedyny wyrok śmierci, w którego wydaniu brał udział, w następnych miesiącach ujawniono jednak trzy inne takie przypadki. Filbinger bronił się, powołując się na legalność tychże wyroków z formalnego punktu widzenia, ale ponieważ sprawiało to wrażenie braku odcięcia się od zbrodni okresu nazizmu, poważnie zaszkodziło jego politycznej reputacji. 7 sierpnia 1978 r. Filbinger zrezygnował z funkcji premiera landu.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Hans Filbinger · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.