Garncarze najpierw suszyli naczynia do momentu, gdy rylec zostawiał w nich wyraźne ślady. Następnie pokrywali je białą fajansową glinką i rylcem nanosili wzory. Na ozdabianą część nakładano podbiałkę, a miejsca, które miały mieć kolor brunatny, pokrywano za pomocą pędzla ochrą (glina zabarwiona niedokwasem żelaza). Po wysuszeniu naczynia wypalano. Po wypaleniu na zaznaczone rylcem miejsca nakładano kolory: żółty i zielony, a następnie polewę, po czym ponownie wypalano. Do wypalania służyły specjalne piece z kominem, które mogły być zrobione z cegły, ale najczęściej stawiano je z kamieni rzecznych wylepiając wnętrze gliną.
Pod koniec XIX wieku z inicjatywy Ludwika Wierzbickiego, który był współzałożycielem i wiceprezesem Muzeum Przemysłowego we Lwowie, instytucja ta wydała serię albumów zatytułowaną Wzory przemysłu domowego na Rusi. Jeden z nich, Wyroby gliniane włościan na Rusi - (naczynia z Kossowa), zawierał litografie pokazujące wyroby garncarzy z Kosowa. Pochodziły one zarówno z kolekcji Muzeum, jak i ze zbiorów Muzeum im. Dzieduszyckich. Albumy wydawano w nakładzie 300 egzemplarzy, z czego część rozsyłano do muzeów.