List II mały|Karol Libelt – polemista i wydawca Listów W drugim liście Norwid sprzeciwił się Libeltowemu zasłanianiu się krzyżem w zwykłych codziennych sytuacjach. Uznał to za nadużywanie imienia Bożego do czczych rzeczy, które we Francji doprowadziło do tego, że zamiast być nazwanym przez lud nadużyciem, popchnęło go ku ateizmowi, który zawsze pochodzi z nadużywania rzeczy świętych. Norwid nie sprzeciwia się proroctwom, bo wie, że się ich nie słucha. Uznaje więc, że naród polski wypełnia podobieństwo Męki Pańskiej, ale uważa, że gdyby Józef z Arymatei wylewał łzy pod krzyżem, a Maria Magdalena zamiast niego chodziła do Piłata, by wykupić ciało Jezusa, byłoby to nie tak jak było. Ręka, która przyciska Polskę, nigdy nie zdoła jej w pełni zakryć. Zawsze się między palcami przebije blask słońca.
List III Emigracja będzie zawsze istnieć w dziejach i zawsze będzie niewczesnaː wyrwana z właściwego jej miejsca, rzucona w czas abstrakcyjny. Jedyną przeciwwagą dla umysłów wychodźców może być praca, prawda, jawność. Te zapewnić może jedynie wszechstronna opinia publiczna, na którą w kraju, w warunkach zaborów, liczyć nie można. Gdyby też kto majętny udał się na wygnanie i chciał swym majątkiem narodowi usłużyć, to nie ma gdzie ucha przyłożyć, by narodu głos usłyszeć.