Ostatecznie abp de Torres otrzymał od papieża 30 000 scudo, jako jednorazowy wkład w wojnę z Turcją, które miał przekazać królowi pod warunkami wybuchu wojny, porozumienia króla z Sejmem i zawarcia układu pomiędzy Polską a Wenecją. Szczególnie drugi z warunków uważany był za zaporowy, z uwagi na silną opozycję antywojenną w Sejmie.
Sam nuncjusz de Torres, jakkolwiek stosował się do instrukcji otrzymanych z Sekretariatu Stanu, osobiście zajmował przeciwne stanowisko i popierał zaangażowanie się Rzymu w wojnę przeciwko Turkom. Zajął przed sekretarzem stanu polskie stanowisko, starając się uzyskać złagodzenie warunków przekazania pieniędzy. Jednak projekt wojny upadł wraz z potrzymaniem sprzeciwu przez Sejm jesienią 1646.
Sprawy kościelne Zajmował się sprawami Kościoła w Rzeczypospolitej, często spotykając się z duchowieństwem. Na niwie kościelnej współpraca z królem układała się mu dobrze. Jednym z nielicznych nieporozumień była sprawa pijarów, których status Rzym chciał zredukować z zakonu do zgromadzenia. Abp de Torres nalegał, aby Władysław IV zaakceptował tę decyzję, jednak król, będący protektorem pijarów, ją odrzucił.