Dołożył jednak starań, aby nie został wybrany trzeci z kandydatów, protestant Zygmunt Rakoczy.
Podczas Sejmu 1649/1650 bez rezultatu protestował przeciwko ustępstwom na rzecz prawosławnych, będących na szkodę Kościoła unickiego, poczynionych w rozejmie z Chmielnickim.
Angażował się w rozmowy o wznowieniu antytureckiego sojuszu polsko-weneckiego, prawdopodobnie bardziej niż to konieczne, bowiem otrzymał za to naganę z Rzymu.
Urzędowanie zakończył 21 września 1652. Dwa dni później wybrał się w podróż powrotną do Włoch. W późniejszych latach papież kilkukrotnie otrzymywał z Polski prośby o mianowanie de Torresa kardynałem, jednak do nominacji nigdy nie doszło, najprawdopodobniej z powodu sprzeciwów Francji.
Arcybiskup Salerno 1 kwietnia 1658 papież Aleksander VII mianował go arcybiskupem Salerno. 8 czerwca objął arcybiskupstwo przez prokurenta. Sam przybył do Salerno we wrześniu. Zastał miasto i diecezję wyniszczone przez zarazę z 1656. W latach 1659–1660 osobiście wizytował diecezję. W 1661 przeprowadził synod diecezjalny. Arcybiskupem Salerno był do śmierci we wrześniu 1662.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Włoscy biskupi katoliccy Kategoria:Nuncjusze apostolscy w I Rzeczypospolitej Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Bolonii Kategoria:Urodzeni w 1605 Kategoria:Zmarli w 1662