Franciszek Sarnek (ur. 1 kwietnia 1888 w Dzikowie, zm. 1962) – major uzbrojenia Wojska Polskiego, inżynier.

Życiorys Urodził się 1 kwietnia 1888 w Dzikowie, w ówczesnym powiecie tarnobrzeskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Wincentego, bażantarnika. Był starszym bratem Stanisława (ur. 10 maja 1890), kapitana piechoty rezerwy Wojska Polskiego., który był szkolnym kolegą Michała Żymierskiego vel Łyżwińskiego z Gimnazjum św. Anny w Krakowie (1902–1910).

Franciszek był absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w latach 1910–1911 jednym z przywódców strajku na uczelni. W 1914 ukończył studia inżynierskie w Instytucie Chemicznym na Uniwersytecie w Nancy.

W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii. Jego oddziałem macierzystym c. i k. Pułk Artylerii Fortecznej Nr 2. Na stopień porucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 lipca 1915 w korpusie oficerów artylerii fortecznej, a na stopień nadporucznika rezerwy awansował ze starszeństwem z 1 sierpnia 1917.