W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Od 10 lipca 1920 jako dowódca II dywizjonu 1 pułku artylerii polowej Litewsko-Białoruskiej był przydzielony do Grupy generała Aleksandra Boruszczaka. Od wiosny 1921 był wykładowcą w Szkole Broni Chemicznej w Warszawie. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 6 dywizjon artylerii ciężkiej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 151. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 5 pułk artylerii ciężkiej w Krakowie. W 1923 został przydzielony do Oddziału II Sztabu Generalnego. 1 maja tego roku objął kierownictwo Referatu Technicznego, w którym aktywnie prowadzono badania i sporządzano opracowania związane głównie z wojną chemiczną. Służbę w Oddziale II SG zakończył 31 października 1924 i udał się na urlop bezpłatny. W czasie urlopu pełnił funkcję dyrektora firmy „Protekta”, zamieszaną niedługo potem w aferę masek przeciwgazowych, związaną z nazwiskiem gen. Michała Żymierskiego. Formalnie pozostawał oficerem przydzielonym do Oddziału II SG do 6 czerwca 1925, kiedy to ogłoszono jego przydział do Okręgowego Zakładu Uzbrojenia Nr 1 jako nadliczbowego. W międzyczasie został przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów uzbrojenia.