W 1996 roku Petra Gummelt pokazała, że pojedynczy dziesięciokątny kafelek może pokrywać płaszczyznę nieokresowo, jeśli dopuści się dwa określone typy nakładania sąsiednich kopii. Taka konstrukcja nie jest jednak zwykle uznawana za rozwiązanie problemu einsteina w jego klasycznej postaci, ponieważ nie daje parkietażu bez zachodzenia elementów na siebie.

W 2010 roku Joshua Socolar i Joan Taylor opisali , czyli pojedynczy kształt wymuszający dzięki dodatkowym regułom dopasowania odnoszącym się do oznaczeń na powierzchni płytki. Reguły te mogą dotyczyć także par płytek, które nie są bezpośrednimi sąsiadami. Bez takich reguł można skonstruować wersję nieozdobioną, ale nie jest ona spójna. Istnieje też wariant trójwymiarowy bez reguł dopasowania, już spójny, lecz dopuszczający parkietaże okresowe w jednym kierunku, a więc jedynie słabo aperiodyczny; ponadto nie jest on jednospójny.

Kapelusz i widmo mały|220px|Jedna z nieskończonej rodziny aperiodycznych monopłytek opisanych przez Smitha, Myersa, Kaplana i Goodmana-Straussa. Żółte elementy są odbiciami lustrzanymi niebieskich.