W listopadzie 2022 roku David Smith odkrył trzynastoboczny kształt nazwany później „kapeluszem”, złożony z ośmiu deltoidalnych elementów sklejonych krawędziami. W marcu 2023 roku Smith, Joseph Samuel Myers, Craig S. Kaplan i Chaim Goodman-Strauss ogłosili dowód, że „kapelusz” wraz ze swoim lustrzanym odbiciem tworzy aperiodyczny prototyp wypełniający płaszczyznę, a zarazem należy do całej nieskończonej rodziny podobnych monopłytek. Odkrycie to zostało szeroko opisane także w źródłach popularnonaukowych po polsku.

W 2024 roku ci sami autorzy opublikowali pracę o spokrewnionej rodzinie kształtów nazwanych „widmami” (). Są to ściśle chiralne aperiodyczne monopłytki, które mogą pokrywać płaszczyznę wyłącznie za pomocą przesunięć i obrotów, bez użycia odbić lustrzanych. Co więcej, w żadnym takim parkietażu nie pojawiają się jednocześnie obie chiralności płytki, więc także po dopuszczeniu odbić lustrzanych „widmo” pozostaje rozwiązaniem ściśle aperiodycznym. W praktyce oznacza to, że po ogłoszeniu „kapelusza” pojawiły się jeszcze bardziej rygorystyczne warianty rozwiązania problemu einsteina.