O Balladynie – rozprawka Cypriana Kamila Norwida na temat Balladyny z 1860.
O utworze Norwid napisał wzorzec do odczytania Balladyny dla Mariana Sokołowskiego w 1860, a ten dołączył tekst do przygotowywanej do druku książeczki O Juliuszu Słowackim, która ukazała się w Paryżu u L. Martineta w lipcu 1861.
Alegoryczne odczytanie tragedii przez Norwida wykazuje zadziwiające zbieżności z interpretacją Matejki. Według Matejki, jak notuje Tarnowski, Balladyna jest alegorią historii Polski. Dwie dziewczyny żyjące w chacie to początki polskiego społeczeństwa. Bohaterka olśniona blaskiem rycerza i podążająca za nim to warstwa wykształcającego się rycerstwa-szlachty. Jej zmowa z Kostrynem to konszachty magnatów z obcymi dworami. Koronacja Grabca – przypadkowość i nietrafność elekcji. Filon zakochany w umarłej Alinie – sentymentalne rozczulanie się nad ludem. Sąd wydany na siebie przez Balladynę, to rachunek sumienia i chęć poprawy, jakimi była Konstytucja 3 maja. Piorun, który zabija bohaterkę, to drugi i trzeci rozbiór Polski.