Brała udział w projektowaniu wystroju i umeblowania pałacu Stocleta w Brukseli.
W 1921 roku Richard Luksch i Elena Luksch-Makowsky rozwiedli się. Mając odtąd trzech synów na wyłącznym utrzymaniu, Elena Luksch-Makowsky była zmuszona do ograniczenia swojej działalności twórczej. W 1934 roku przystąpiła do Reichskammer der Bildenden Kunste (Izby Sztuk Pięknych Rzeszy), lecz otrzymała w jej ramach tylko nieliczne zlecenia. Pozostała wierna stylowi, jaki wypracowała w poprzednich dekadach, chociaż stracił on już popularność wśród szerokiej publiczności. Po II światowej w jej twórczości dominowały motywy religijne – pisała ikony dla rosyjskiej parafii prawosławnej w Hamburgu. Wiele jej prac z ostatniego okresu twórczości zaginęło.
Jej prace znalazły się na wystawie Miasto kobiet: artystki w Wiedniu w latach 1900–1938 w Österreichische Galerie Belvedere w 2019 roku. Rok później w tym samym muzeum odbyła się wystawa poświęcona w całości jej sztuce, której towarzyszył pierwszy katalog dzieł Eleny Luksch-Makowsky.
Przypisy
Kategoria:Zmarli w 1967 Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Ludzie związani z Hamburgiem Kategoria:Rosyjscy malarze secesjoniści Kategoria:Artyści związani z Wiedniem