W marcu 1963 jako urlopowany nauczyciel znalazł się w pierwszej grupie przyjętych na studia doktoranckie z historii w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie, gdzie jego promotorem był ponownie Adam Przyboś. Uzyskał doktorat w 1966 na podstawie rozprawy Położenie ludności wiejskiej w starostwie leżajskim od połowy XVI do XVII wieku, zrecenzowanej przez Józefa Bursztę i Maurycego Horna i opublikowanej jako monografia w 1972. Z powodu trudności ze znalezieniem w Krakowie mieszkania dla rodziny nie przyjął proponowanego mu przez promotora stanowiska na krakowskiej WSP i został wykładowcą historii w Studium Nauczycielskim w Przemyślu.

Od 1967 pracował w Zakładzie Nauk Historyczno-Społecznych Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie. W 1973 habilitował się jako pierwszy historyk w rzeszowskim środowisku akademickim na podstawie rozprawy Z badań nad rolą gospodarczo-społeczną plebanii na wsi pańszczyźnianej ziemi przemyskiej i sanockiej w XVI–XIX wieku. 29 października 1973 został pełnomocnikiem rektora do spraw organizacji kierunku historia. Od maja 1974 kierował nowo utworzonym Zakładem Historii, który rozwinął planowe badania historii regionalnej Polski południowo-wschodniej oraz pogranicza polsko-ukraińskiego i polsko-słowackiego, nawiązując trwałą współpracę międzynarodową z pobliskimi zagranicznymi ośrodkami naukowymi.