W wojskach angielskich arkebuzerów zaliczano do jazdy średniozbrojnej, wyposażonej w kirys, hełm, parę pistoletów i rapier lub szpadę, tradycyjnie nadal tak określanych, mimo rezygnacji z samego arkebuza. Podczas wojny domowej stanowili oni obok kirasjerów podstawową masę kawalerii po obu stronach konfliktu; cechy arkebuzerii w istocie miały również oddziały „Żelaznobokich” CromwellaJarosław Wojtczak: Naseby 1645. Warszawa: Bellona, 2000, s. 97; Peter Young, Michael Roffe: The English Civil War. Oxford: Osprey, 2000, s. 22.. Hiszpańscy piesi arkebuzerzy wyróżnili się już w bitwie pod Pawią (1512), później niebagatelny był ich udział w zamorskich wyprawach i podbojach konkwistadorów.
Jednostki arkebuzerów występowały także w krajach pozaeuropejskich, przede wszystkim w osmańskiej Turcji, gdzie w arkebuzy wcześnie uzbrajano jednostki wyborowej piechoty – janczarów. Za rządów Sulejmana Wspaniałego byli oni masowo wyposażeni w tę broń, którą po modyfikacjach nazywano janczarkami. Także w XVI stuleciu arkebuzy za pośrednictwem kupców europejskich pojawiły się na Dalekim Wschodzie, czego następstwem w Japonii było szerokie wykorzystanie arkebuzerii jako lekkiej wspomagającej piechoty (ashigaru), wraz z pierwszym jej masowym użyciem w bitwie pod Nagashino (1575)Oscar Ratti, Adele Westbrook: I segreti dei samurai.