Le antiche arti marziali. Roma: Edizioni Mediterranee, 2007.. Nieco późniejsze zastosowanie tej broni w cesarskich Chinach przypada na czasy dynastii Ming.
W wojsku polskim Na ziemiach polskich arkebuzeria pojawiła się za panowania Stefana Batorego, oddziały te występowały w XVI i XVII stuleciu i jako kawaleria strzelcza przetrwały do czasów Jana Sobieskiego. W Rzeczypospolitej Obojga Narodów stanowili rzadki rodzaj lekkiej jazdy autoramentu cudzoziemskiego, najpierw przypominający wyglądem i organizacją zachodnioeuropejskich kirasjerów, a w ostatecznej postaci stali się rodzajem strzelców konnych. Arkebuzerami nazywano też wyposażonych w arkebuzy muszkieterów, określano tak również rajtarów pozbawionych uzbrojenia ochronnego. Z. Gloger zauważa, że w Polsce „arkebuzy piechoty nie miały nigdy takiego znaczenia jak np. we Francji, gdzie oddawały wielką usługę, np. w bitwie pod Pawią r. 1525. Toteż używano ich u nas mało, może i dlatego, że były bronią kosztowniejszą, a w piechocie służyli ludzie ubożsi”.