Niemieckie władze okupacyjne wprowadziły szereg obostrzeń wobec ludności żydowskiej, takich jak obowiązek noszenia białej opaski z gwiazdą Dawida, czy zakaz opuszczania miasta. Dokonano również spisu społeczności, wywłaszczano i przejmowano znaczną część majątku, publicznie poniżano. W listopadzie 1939 roku założono Judenrat. Do obowiązków rady należał nadzór nad wdrażaniem antyżydowskich obostrzeń i wyznaczanie członków społeczności żydowskiej do pracy przymusowej, w tym w lokalnych obozach pracy przymusowej.
1 grudnia 1939 roku wojska niemieckie zmusiły 1018 żydowskich mieszkańców Chełma do brutalnego marszu do Hrubieszowa, po drodze zabijając 440 osób. Na drugi dzień dołączono do ocalałych przeszło tysiąc żydowskich mieszkańców Hrubieszowa, po czym całą grupę prowadzono w ciężkich warunkach w stronę linii demarkacyjnej, po drodze zabijając kolejnych Żydów. Część marszu skierowano na most nad Bugiem w Sokalu, gdzie następnie zmuszono Żydów do biegu w stronę radziecką, zaś drugiej grupie nakazano przekroczenie rzeki w miejscowości Bełz. Ponieważ strona radziecka odmówiła przyjęcia Żydów, jedynie małej grupie udało się przedostać na drugą stronę.