Część Żydów próbujących przekroczyć granicę utonęło w rzece, a ci, którzy przetrwali marsz i forsowanie granic, powrócili do Hrubieszowa.

Na dwa dni przed powstaniem getta, czyli 13 czerwca 1940 roku, niemiecka i polska policja aresztowała 800 Żydów, a po kilku dniach deportowała 600 z nich do obozów pracy w okolicach Bełżca.

Getto Getto utworzono 15 czerwca 1940 roku na terenie, którego granice wytyczały ulice: Ludna, Jatkowa i Rynek. Według spisu z października tego roku, miasto zamieszkiwało 4858 Żydów. Początkowo getto było otwarte, po czym wprowadzono zakaz opuszczania terenu pod karą śmierci. Nigdy jednak nie ogrodzono tego terenu, co prowadzi do niekonsekwencji w użyciu określenia „getto” w niektórych źródłach, w zależności od przyjętej definicji tego pojęcia.

W kwietniu 1942 roku narzucono przesiedlenie ludności żydowskiej z okolicznych miejscowości do Hrubieszowa. W mieście stopniowo pojawiały się także osoby z Krakowa, Warszawy, Grudziądza, Kalisza i Łodzi, przez co w czerwcu 1942 roku getto zamieszkiwało już 10 tysięcy Żydów, w porównaniu do 5690 osób zarejestrowanych zaledwie miesiąc wcześniej. Część osób pochodzących z Warszawy należało do organizacji syjonistycznych, takich jak Dror czy Betar.