Niektórzy działacze pozostawali w kontakcie z komórkami w getcie warszawskim, kilkuset członków Betaru znalazło schronienie i pracę na roli. mały|Pomnik Ściana pamięci na cmentarzu żydowskim w Hrubieszowie Początek likwidacji getta nastąpił w dniach 1–10 czerwca 1942 roku, w dwóch etapach. 1 czerwca Judenrat został zobowiązany do zebrania mieszkańców getta, którzy nie byli zarejestrowani jako wykwalifikowani robotnicy. Gdy okazało się jasne, że nie wszyscy pojawili się w punkcie zbornym, niemieckie władze wykorzystały żandarmerię, Sonderdienst, żydowską policję i grupę mężczyzn z Trawników do zebrania większej grupy Żydów, którą następnie poprowadzono do pociągów. Podczas drugiego etapu wyciągano ukrywających się mieszkańców w domu używając znacznej siły; brutalnością w szczególności wykazała się Sonderdienst. Do 10 czerwca ponad 5000 Żydów wywieziono do obozu zagłady w Sobiborze, gdzie zostali zamordowani w komorach gazowych. Informacja o wywożeniu mieszkańców znalazła się w biuletynie Oneg Szabat, w archiwum Ringelbluma zachowała się także relacja pani Dychterman (nieznanej z imienia) opisująca akcję likwidacyjną. Po 10 czerwca, w obławie na ukrywających się mieszkańców getta, zginęły kolejne setki Żydów poprzez rozstrzelanie na cmentarzu żydowskim.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Getto w Hrubieszowie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.