Po zakończeniu wojny studiował, służąc nadal w wojsku, prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1924 r. został przeniesiony do 56 pułku piechoty w Krotoszynie. Z dniem 13 marca 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Początkowo służył w 17 batalionie granicznym w Dawidgródku na stanowisku dowódcy 3 kompanii granicznej. W listopadzie 1927 był dowódcą 1 kompanii 25 batalionu odwodowego w Czortkowie. Od 15 kwietnia 1930 do 20 lutego 1932 w tym samym oddziale dowodził 3 kompanią. W międzyczasie (od 29 kwietnia do 6 czerwca 1931) pełnił obowiązki dowódcy 25 batalionu odwodowego. W 1932 przeszedł na własną prośbę do 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie, gdzie ukończył studia prawnicze na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 formował II batalion 93 pułku piechoty w składzie 39 Dywizji Piechoty, na czele którego walczył m.in. w bitwach pod Krasnymstawem i Cześnikami. Ranny, uniknął niewoli. Był jednym z założycieli konspiracyjnej Organizacji Orła Białego. Od 1940 r. szef Oddziału II (wywiadu i kontrwywiadu) Komendy Okręgu Kraków Związku Walki Zbrojnej, a od lutego 1943 r. do stycznia 1945 r. szef sztabu Okręgu Kraków Armii Krajowej.