Był mężem zaufania oddelegowanym do Centralnej Rady Związków Zawodowych. Od września 1980 członek Niezależnym Samorządnym Związkiem Zawodowym „Solidarność”, został sekretarzem i wiceprzewodniczącym Komitetu Zakładowego w MZRiP, a także współzałożycielem i kolporterem zakładowego pisma „Wprost”. Zasiadał w Zarządzie Regionu Płockiego „S”, w 1981 był delegatem na Wojewódzki Zjazd Delegatów. Zakładał regionalny Komitety Obrony Więzionych za Przekonania. Od 13 grudnia 1981 do 29 listopada 1982 internowany w ośrodkach odosobnienia we Włocławku-Mielęcinie i Kwidzynie (uczestniczył w proteście głodowym w pierwszym z tych miejsc, w drugim został zaś pobity). Po 1982 poddawany represjom władz i inwigilacji, pozostał działaczem opozycji. Był kolporterem wydawnictw i czasopism podziemnych, współzałożycielem biblioteki opozycyjnej oraz biuletynu „Petrochemia”. Był współorganizatorem mszy za Ojczyznę w kościele św. Stanisława Kostki w Płocku, zaś w latach 1987–1992 członkiem płockiego Klubu Inteligencji Katolickiej.