r. w guberni inflanckiej wprowadzony został stan wojenny z uwagi na wystąpienia rewolucyjne chłopów. W odpowiedzi Komitet Federacyjny wezwał r. do kolejnego strajku powszechnego, który trwał pięć dni. W drugim dniu strajku, 9 grudnia, tłumy uzbrojonych robotników ruszyły z ryskich przedmieść w kierunku centrum. Drogę zastąpiły im milicje utworzone przez Niemców bałtyckich oraz regularne oddziały wojska. Do walk jednak nie doszło. Komitet Federacyjny rozważał rzucenie hasła powstania zbrojnego, jednak zrezygnował z niego w obliczu małych szans na opanowanie twierdzy Ust'-Dwinsk oraz ze względu na fakt, że w innych kluczowych miastach Imperium Rosyjskiego podobne powstania nie miały miejscaPowstanie zbrojne w Moskwie wybuchło dopiero 9/22 grudnia 1905 r. Por. Michał Heller, Historia Imperium Rosyjskiego, Warszawa 2009, s. 691.. Łotewscy rewolucjoniści byliby zatem osamotnieni. W grudniu faktyczną władzę rewolucjoniści przejęli również w Windawie, skąd odeszły wojska rosyjskie, oraz w Lipawie, gdzie garnizon rosyjski bezczynnie obserwował poczynania komitetu rewolucyjnego, a straż przybrzeżna wykonywała polecenia robotników.