agent jednak nie dokonał zamachu na jego życie, a ujawnił mu akcję planowaną przez jugosłowiańskie władze. Dwa lata później Dapčević w towarzystwie Đoki Stojanovicia spotkał się z towarzyszami wojennymi z czasów II wojny światowej Đorđe i Svetislavem Markuševami i Aleksandrem Opojeviciem w położonym w Bukareszcie hotelu Dorobanti. W rzeczywistości była to pułapka zorganizowana wspólnie przez jugosłowiańską i rumuńską policję; wówczas w nocy z 8 na 9 sierpnia 1975 roku został zneutralizowany i uprowadzony, natomiast Stojanović i Opojević zginęli, a ich ciała pochowano we wsi Begejci. Sam Dapčević został przetransportowany do Centralnego Więzienia w Belgradzie i skazany na karę śmierci, którą zamieniono na karę 20 lat pozbawienia wolności; odbywał ją w zakładzie karnym Požarevacu, z którego został zwolniony w czerwcu 1988 i wydalony z Jugosławii, zostając w niej uznanym za persona non grata.
We wrześniu 1990 wrócił do kraju dzięki zniesieniu zakazu wstępu; kontynuował działalność polityczną oraz w licznych wywiadach zwracał uwagę na możliwość wybuchu wojny domowej oraz rozpadu Jugosławii.