Getto obejmowało swoim zasięgiem rejon dzisiejszych ulic: Kadłubka, Garncarskiej, część Krakowskiej, Luszowickiej, Balińskiej, Berka Joselewicza, Świętokrzyskiej (dawniej Krzyskiej), 29 listopada i Sienkiewicza. W przypadku ul. Krakowskiej Żydzi mogli zamieszkiwać tylko w niektórych domach położonych na jej tyłach; na samej ulicy nie mieli natomiast prawa przebywać. Siedzibę Judenratu ulokowano w domu rabina Jakuba Lemlera, położonym u zbiegu ulic Krakowskiej i Garncarskiej. Teren getta nie był ogrodzony murem lub płotem, niemniej obowiązywał kategoryczny zakaz jego opuszczania. Za utrzymywanie porządku w getcie odpowiadała żydowska policja.
W marcu i kwietniu 1942 roku do Chrzanowa przesiedlono około 1000 Żydów z sąsiednich miejscowości (Ciężkowice, Chełmek, Kwaczała, Szczakowa, Alwernia, Luszowice). W konsekwencji liczba mieszkańców tamtejszego getta wzrosła w maju 1942 roku do 8631.
Życie w getcie Na skutek ciągłych przesiedleń warunki bytowe i sanitarne w getcie stale się pogarszały. Jednocześnie Niemcy nadal wywozili mężczyzn do obozów pracy przymusowej. Jeśli próbowali oni uchylić się od wywózki, jako zakładniczki brano kobiety z danej rodziny. W późniejszym okresie do obozów pracy wywożono również kobiety. Żydzi zmuszani byli do pracy na rzecz Niemców również w szabat i święta.