Na skutek wojny i niemieckiej polityki pauperyzacja ludności żydowskiej postępowała bardzo szybko. W marcu 1941 roku już 35% chrzanowskich Żydów było zmuszonych korzystać ze wsparcia opieki społecznej. Judenrat zorganizował dwie kuchnie dla ubogich (w lutym i czerwcu 1940). W grudniu 1940 roku otwarto także żydowski sierociniec.
Pod koniec 1940 roku, a więc jeszcze przed utworzeniem getta, rozpoczęły się wywózki do obozów pracy. Niemcy przeprowadzali je wspólnie z podległymi Merinowi żydowskimi policjantami z Sosnowca. Chrzanowscy Żydzi byli kierowani do przymusowej pracy przy budowie dróg, a także do pracy w kamieniołomach lub na kolei. Niektórzy zostali zatrudnieni w okolicznych zakładach przemysłowych, w tym zwłaszcza w fabryce wyrobów gumowych oraz w filii zakładów odzieżowych Alberta Rossnera.
Utworzenie getta Już w 1940 roku Niemcy zaczęli stopniowo usuwać Żydów z niektórych ulic i przesiedlać ich do tych rejonów miasta, które tradycyjnie licznie zamieszkiwała ludność żydowska. Formalne utworzenie getta nastąpiło w listopadzie 1941 roku.