W kolejnych latach był solistą Opery Śląskiej w Bytomiu (1945–1947), Opery Poznańskiej (1949–1954) oraz Opery Warszawskiej (1954–1961), z której został w 1961 roku zwolniony wraz z grupą artystów przez dyrektora Bohdana Wodiczkę. Wówczas to przeniósł się do Poznania, by w 1966 roku powrócić na scenę warszawskiego Teatru Wielkiego, gdzie śpiewał do przejścia na emeryturę w 1977 roku. Występował również zagranicą, w krajach bloku wschodniego: Czechosłowacja, Rumunia, Węgry, NRD i ZSRR (w Moskwie wystąpił na scenie Teatru Bolszoj).
W 1950 roku wystąpił w filmie Warszawska premiera (reż. Jan Rybkowski), gdzie wcielił się w rolę włoskiego tenora. Natomiast w 1953 roku wziął udział w nagraniu pierwszego kompletnego płytowego wydania polskiej opery - była to Halka Stanisława Moniuszki, nagrana przez zespół Opery Poznańskiej pod dyrekcją Waleriana Bierdiajewa.
Zmarł w Warszawie, pochowany 8 lipca 1988 na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 85D-2-23).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (15 stycznia 1953) „za wybitne zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r.