Zainicjował budowę pomnika poświęconego żołnierzom 5 Pułku Ułanów Zasławskich, był opiekunem kombatantów i organizatorem corocznych wrześniowych Mszy Świętych podczas uroczystych zjazdów byłych żołnierzy 5 Pułku.
Radosna służba ludziom Był człowiekiem ogromnego zaangażowania. Miał łatwość nawiązywania kontaktów z ludźmi i szybko ich sobie zjednywał. Prowadząc budowy, nawiązywał wiele kontaktów z władzami ostrołęckimi i dyrektorami zakładów pracy, którzy finansowo wspierali jego działania. Z miłością mówił o budowanym domu w Ostrołęce czy Laskowcu i z radością oprowadzał po budowie wszystkich przybywających współbraci i gości. Jako pallotyn interesował się życiem stowarzyszenia i pytał o rozwój misji. Na wzór św. Wincentego wołał do Boga: „Zachwyca mnie mój Bóg”, i do człowieka: „Chciałbym być wszystkim dla wszystkich – pokarmem dla głodnych, napojem dla spragnionych, odzieniem dla zziębniętych”. Na jego wzór prowadził różnorakie apostolstwo. Sam był uosobieniem miłości i dobroci, radości i zrozumienia. Zawsze, w każdym widział człowieka i dobro w nim ukryte. Każdemu dawał szansę, bo jak twierdził, nie ma ludzi złych, są zagubieni, potrzebujący pomocy, wsparcia. Jego dewizą było nieść Bożą miłość każdemu.