Do pierwszego nurtu należy profesor Bartolini, klasyk skłaniający się ku purystom w nauczaniu akademickim. Jego najsłynniejszym dziełem jest grupa trojańska przedstawiająca Neoptelema roztrzaskującego dziecko na oczach matki. Sławna jest również jego alegoria, w której Zbytek-Bachus leży upojony winem, Amor go pociesza a Talent odszedł na stronę. Do szkoły tej zalicza się również Santarelli autor sugestywnego posągu Michała Anioła. Należy tu również profesor Costolli, autor wspaniałej płaskorzeźby przedstawiającej Chrystusa oddzielającego to co Boskie od tego co cesarskie. Profesor Ludwik Pampaloni, twórca Modlącego się dziecka oraz potężnych posągów Brunelleschiego i Lapa na placu katedralnym, zajmuje miejsce pośrednie pomiędzy obydwoma kierunkami. Do drugiego nurtu należą zaś młody profesor Dupré, autor rzeźb Kain i Abel, które cieszyły się wielkim powodzeniem na wystawie w 1843 i Pio Fedi, twórca świętego Sebastiana, który obecnie pracuje nad pomnikiem Nicoli Pisana.
Uwagi
Przypisy . . .
Bibliografia
Kategoria:Pisma literackie i artystyczne Cypriana Kamila Norwida