W 1545 roku opisano zamek jako posiadający umocnienia z drewna, które od miasta były oddzielone przekopem. W parkanie, który otaczał teren zamku znajdowały się dwie wieże, natomiast wewnątrz stały cztery budynki: Dom Wielki, dwa mniejsze i kuchnia. W lustracji z 1569 r. napisano, że zamek był oddzielony od miasta parkanem i przekopem (fosą?). Do warowni prowadziła od strony miasta brama, natomiast centralną częścią zabudowy zamkowej był Dom Wielki, stanowiący główną rezydencję starosty. Rezydował w niej zwykle podstarości lub aktualny dzierżawca starostwa. Dom Wielki był podpiwniczony, najpewniej dwukondygnacyjny, w dolnej części trójdzielny, z sienią pośrodku, kuchnią i komorą po jednej stronie, dwoma komnatami po drugiej. Stał też przy parkanie Dom Stary, podpiwniczony, z sienią na osi, z izbą i dwiema komnatami po jednej stronie oraz izbą po drugiej stronie. W domu była także kuchnia z komorą. Wśród zabudowy zamkowej wymienione zostały ponadto stajnie, znajdujące się w pewnym oddaleniu od domu. Uzbrojenie zamku stanowiły hakownice (22 żelazne i 2 spiżowe), prochu do hakownic była beczułka, a kul do hakownic było siedem kop. Na wieży zamkowej było działko miejskie, do którego było w tym czasie 40 kul.