Spiżarnia zamkowa była dobrze zaopatrzona: w masło (pięć garncy), mięso, słoninę, sadło, sery (siedem kop), krupy żytnie i jęczmienne. Poza podstarościm, w zamku mieszkali wówczas klucznik, wrotny i kucharz. Obok znajdował się nowy dom zarządcy folwarku z izbą, komorą i piwnicą. Wokół gumna oprawionego płotem plecionym stały dwie stodoły. Pod koniec XVI wieku istnienie zamku na górze potwierdził w jednym z pism historyk Alessandro Guagnini (Gwagnin).
XVII wiek Obiekt został spalony w 1648 roku przez powstańców Bohdana Chmielnickiego, jednak według innych opisów do zniszczenia doszło w 1661 roku. Spustoszenia były tak poważne, że lustracja z 1664 r. podała: Zamku żadnego i dworu tu nie zastaliśmy, bo podczas nieprzyjaciela koronnego jako miasto, tak i zamek wszystko pogorzało, czego dotychczas nie budowano i nie restaurowano, tylko mieszkanie dla p. podstarościego postawiono i w nim teraz p. podstarości mieszka. Ruiny rozebrał starosta Ludwig Wilga.