Lianozowo – (post)awangardowa radziecka grupa rosyjskich artystów i poetów.

Było to stowarzyszenie twórcze postawangardystów, które istniało w ZSRR od końca lat 50. do połowy lat 70 XX wieku. Grupa poetów i artystów podziemia literackiego, gromadzących się w mieszkaniu baraku w przysiółku Sewwodstroj, który znajdował się w pobliżu przystanku kolejowego (stacji) Lianozowo Kolei Sawiołowskiej, wówczas pod Moskwą, obecnie w granicach tego miasta. Od nazwy stacji kolejowej ta nieformalna grupa twórcza została nazwana przez organy nadzorcze jako lianozowska (jeden z utworów O. Rabina tak się nazywa: „St. Lianozovo. Bar. nr 2, m. 2"). W różnych odmianach obraz tego baraku występuje wielokrotnie w innych utworach Rabina.

W skład grupy weszli poeci Genrich Sapgir, Igor Cholin, Jan Satunowski, Wsiewołod Niekrasow, artyści Oskar Rabin, Nikołaj Wiecztomow, Lidija Mastierkowa, Władimir Niemuchin, a także artysta i poeta Lew Kropiwnicki. Centralną postacią był artysta i poeta Jewgienij Leonidowicz Kropiwnicki, a pod koniec lat 60. z grupą blisko związany był młody poeta z Charkowa Eduard Limonow. Barak nr 2 odwiedzali miłośnicy sztuki podziemnej i czasami nabywali dzieła artystów, zapewniając im tym samym możliwe wsparcie materialne.