Grupa jest zwykle kojarzona z postawangardyzmem, z jego eksperymentami i burzeniem kanonów. Poeci odchodzą od charakterystycznego dla awangardy początku XX wieku dążenia absolutyzacji jednostki, i redukują osobowy początek oraz umniejszają liryczne „ja” autora, pozostawiając jedynie spojrzenie, które uwiecznia świat z bezstronnością kamery wideo.
Lianozianie używali w swoich wierszach języka dobitnie mało poetyckiego, takiego jaki można było usłyszeć w barakach, w sklepie, w fabrykach – języka „małego człowieka”, zmuszonego do egzystencji na peryferiach życia. W przeciwieństwie do poezji radzieckiej, przepełnionej głośnym patosem i nawoływaniami do walki z mieszczaństwem (jako stylem życia), grupa skupiała się na poezji infantylnej, ascetycznej – taka była druga strona deklarowanej budowy komunizmu.
Znana też była jako szkoła Lianozowo i była związana z odwilżą po XX Zjeździe KPZR. W sposób bardziej otwarty ujawniła się wtedy ciągłość obecności w kraju Rad, ojczyzny socrealizmu, alternatywnej kultury twórców związanych z Injazem, tworzących w duchu undergroundowego konceptualizmu. Członkowie grupy debiutowali w roku 1959 w bezdebitowym samizdatowskim piśmie .