W listopadzie 1925 r. powołano go do wojska. Za prowadzenie działalności politycznej wśród żołnierzy wielokrotnie karany był aresztem. Po wyjściu z wojska w 1927 r. wrócił do pracy w biurze Funduszu Bezrobocia we Włocławku. W 1929 r. został przeniesiony służbowo do biura Funduszu Bezrobocia w Krakowie. Za udział w akcjach na rzecz Centrolewu i za wygłaszanie opozycyjnych, antysanacyjnych przemówień z ramienia PPS zwolniono go w 1930 r. z pracy. W poszukiwaniu zajęcia przeniósł się we wrześniu 1931 r. wraz z rodziną do Łodzi, gdzie otrzymał pracę w Funduszu Bezrobocia. Nadal brał czynny udział w działalności PPS. Wkrótce po przyjeździe do Łodzi został wybrany na przewodniczącego KD PPS Łódź-Górna. Funkcję tę pełnił z przerwami przez wiele lat. W łódzkiej organizacji PPS Domeradzki należał do grupy lewicowej, dążącej do nawiązania bliższych kontaktów i współpracy z KPP. W 1933 r. grupa ta obaliła dotychczasowy prawicowy OKR PPS w Łodzi i częściowo weszła w skład nowego OKR, który następnie opanowała na dłuższy czas. W 1935 r. Domeradzki został ponownie wybrany przewodniczącym KD PPS dzielnicy Górna, a ponadto wszedł w skład OKR PPS. Członkiem ŁOKR pozostawał z przerwami aż do wybuchu wojny w 1939 r. W czasie wyborów samorządowych w 1936 r. wybrano go radnym Rady Miejskiej w Łodzi.