W tym czasie nawiązał ścisłą współpracę ze Stowarzyszeniem Urlopów Robotniczych, znajdującym się pod wpływami KPP. Jako delegat z Łodzi uczestniczył w XXIV Kongresie PPS (31 stycznia-2 lutego 1937 w Radomiu).
Po napaści hitlerowskiej na Polskę we wrześniu 1939 r. działał nadal w organizacjach socjalistycznych, występując pod pseudonimem Stefan Łukomski (nazwisko panieńskie matki). W listopadzie 1939 r. wszedł w skład kierownictwa nielegalnej PPS w Łodzi. W grudniu tego roku powołany został przez Komendę Główną Wydziału Wojskowego PPS na dowódcę oddziału dyspozycyjnego, który miał sam zorganizować. Równocześnie wszedł do Wydziału Prasowego, w którym pełnił funkcję kierownika technicznego wydawnictw prasowych. Latem 1941 r. przyłączył się do grupy lewicowej (powstałej w wyniku rozłamu w łódzkiej organizacji PPS po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej) i wziął udział w kilku konferencjach mających na celu opracowanie założeń ideologicznych lewicy PPS. Na tej ostatniej konferencji zaakceptowano plan walki z najeźdźcą. Planowano m.in. dokonanie zamachu na Grand Hotel w Łodzi, którą to akcję przygotowywał sam Domeradzki. W listopadzie 1941 r., w związku z masowymi aresztowaniami lewicy PPS w Łodzi, Domeradzki uciekł do Radomia, nie przerywając działalności politycznej i bojowej. Po zabójstwie we wrześniu 1943 r.