Treść Bramy Kapitolu zostały strzaskane, wiatr w nich hula. Krew leje się po bruku, bliskie jest Pańskie Jeruzalem. Poeta wzywa wolnych ludzi do stworzenia nowego planu, na który czeka ludzkość. Jest ich wielu, niechże więc nie wznoszą ze starych okruchów nowego żebraka, ale gmach całkiem nowy. W pierwszej karcie dziejów nic nie utworzyli, w drugiej – uradzili niewiele, trzecia wychyla się jak pąk na gałęzi drzewa. Dlaczego jednak Królestwo Boże nie może wdziać na siebie realniejszych kształtów, tylko ideę upiora?
Błogosławieni są czyniący pokój i nazwani synami Bożymi, podrzutek nie odziedziczy Królestwa. Poeta wzywa, by rozpalić się modlitwą i balsam pokoju wlewać między dni stare i nowe, między mądrych a władców, serce i głowę, wczoraj – starych a jutro – młodych. Nie wystarczy przecież wyrównać promieni pokoju, by powstał nowy plan, ani mieć go już gotowy, by powstał nowy gmach. Ubodzy już kosztują królestwa, ale oni są na ziemi nieliczni.
Poeta apeluje do ludzi czyniących pokój, by wzięli się za dłonie, bo Bóg, który przepaściom zakreślił granice, nie mający formy zamknął się w ciele dziecka, niecierpiętliwy, a cierpiał, ten przyrzekł, że nim nadejdzie właściwy czas, on już zatęsknił ku czyniącym pokój.
Uwagi
Przypisy . . .
Bibliografia
Kategoria:Wiersze Cypriana Kamila Norwida