„Gryf”, szkolił podoficerów dowódców, nadzorował działania miejscowego Kedywu AK, prowadził wywiad w jednostce okupanta w Ostrołęce-Wojciechowicach. Zakonspirowany jako robotnik na Narwi (Strommeisterei) w Rejonie Dróg Wodnych w Ostrołęce wraz z kolegami, m.in. Witoldem Popiołkiem, Norbertem Adamowiczem, Ludomirem Późniewskim w kręgu SZP-ZWZ organizował walkę z okupantem w mieście. Gdy Niemiec, Fritz Wittrin, usiłował go zdekonspirować, doktor Ryszard Ostaszewski „Sanus” uratował „Gryfowi” życie, wystawiając mu zaświadczenie o niezdolności do pracy. Następnie sformował i dowodził Samodzielnym Oddziałem Sabotażowo-Dywersyjnym, złożonym z żołnierzy placówek: Myszyniec, Łyse i Turośl oraz został awansowany do stopnia porucznika. W kwietniu 1944 r. jako „spalony” musiał opuścić Ostrołękę i do lipca wchodził w skład oddziału partyzanckiego „Orlika” – Bolesława Kurpiewskiego. Szkolił żołnierzy, uczestniczył w akcjach na lewym brzegu Narwi, razem z „Orlikiem” wyszedł z niemieckiej obławy i przeszedł na prawy – kurpiowski brzeg Narwi. Po śmierci „Orlika” w nieudanej akcji na kolejkę wąskotorową 3 lipca 1944 r. „Gryf” objął dowództwo jego oddziału. W okolicach miejscowości Bandysie i Karaska otoczył opieką przydzielonych mu 60 żołnierzy, organizując wyżywienie, transport i jako oficer-wychowawca podnosząc morale.