Dzieło stanowi pierwszy systematyczny wykład antropologii filozoficznej ujętej z chrześcijańskiego punktu widzenia (stąd Nemezjusz bywa nazywany ojcem chrześcijańskiej antropologii). Antropologia łączona jest tutaj z szerokim wykładem filozofii przyrody. Człowiek opisywany jest przez Nemezjusza jako sytuujący się pomiędzy światem zmysłowym, do którego należą wszystkie inne istoty śmiertelne, a światem nadzmysłowym, dającym się tylko pojąć i do którego należą istoty nieśmiertelne i rozumne. Jest tak dlatego, że człowiek wyposażony jest w duszę, oraz cechuje się godnością.

W swojej psychologii filozoficznej Nemezjusz przeprowadza szczegółową analizę części rozumnych i bezrozumnych duszy. Wyróżnia w jej ramach różne władze: wyobraźnię, intelekt, pamięć, a także sterowanie funkcjami organicznymi, gniewliwość i pożądliwość. Jego dzieło zawiera rozbudowaną analizę namiętności duszy. Następnie, idąc za Hipokratesem, Galenem, Ammoniuszem Sakkasem i Porfiriuszem opisuje, jak dusza łączy się z władzami ciała. Idąc za Platonem Nemezjusz traktuje duszę jako samodzielną, istniejącą autonomicznie rozumną substancję niecielesną. Jest ona nieśmiertelna i nie ulega zniszczeniu wraz z ciałem. Dusza i ciało stanowią jedność, ale nie jako zmieszanie, czy entelechia Arystotelesa.