Dusza „modyfikuje wszystko, z czym się styka, sama pozostając niezmieniona”Nemezjusz, O naturze ludzkiej, III 21., tak jak Słońce zmienia powietrze w światło. Sama dusza może się od ciała oddzielić (np. podczas snu lub po śmierci) i zachowuje od niego stałą odrębność.

Ważną cechą filozofii Nemezjusza było połączenie antropologii z filozofią przyrody. Jego dzieło funkcjonowało w średniowieczu pod tytułem Premnon physikon – „pień poznania przyrody”. Badanie człowieka i jego natury jest tu wstępem do badania całego świata, a człowiek jest opisywany jako mikrokosmos.

Nemezjusza uważa się za jednego z twórców „doktryny komorowej” mózgu. Zgodnie z nią komory mózgu odpowiadają za jego różne władze, a ich działanie umożliwia pompowana w nich dusza.

Recepcja W średniowieczu dzieło Nemezjusza przypisywane było Grzegorzowi z Nyssy (skrybowie mylili Nissenus z Nemesius). Było bardzo popularne i przyczyniło się do stworzenia reputacji Grzegorza z Nyssy jako ważnego filozofa. Odwoływali się do niego Jan z Damaszku, Wilhelm z Conches, Adelard z Bath, Wilhelm z Saint Thierry, Albert Wielki, Piotr Lombard czy Tomasz z Akwinu. Znane są dwa średniowieczne tłumaczenia na łacinę: Alfanusa z Salerno (poł. XI w.) i Burgundia z Pizy (XII w.).